Een lach en een traan

Ben deze week samen met Deborah op verschillende plaatsen geweest waar de genocide nog tastbaar aanwezig is. Ik was de vorige keer ook al in het museum in kigali geweest.Daar zijn er vooral getuigenissen, foto's en filmbeelden die weergeven worden.Heel emotioneel.  Maar staan op plaatsen waar duizenden mensen op de meest gruwelijke manier zijn vermoord is hard. De 1 van die plaatsen zijn ook familieleden vermoordt.Het was een heel moeilijke dag.Een dag waarin we veel gepraat hebben. Ik die op deze reies soms al  moeilijke keuzes heb gemaakt en dapper ben geweest ...........het was niet gemakkelijk. We hebben de dag afgesloten met mooie en soms onroerende verhalen over de familie. En veel gelachen ook bij herrinneringen over de kinderen toen ze klein waren. De dag nadien verder verteld en fotos erbij gehaald. Positief naar de toekomst kijken. Hoe moeilijk het hier ook soms is.

Deze week ook richting border met Tanzania geweest. We hadden via via een ferme landcruiser "gefixt". Dat was eens iets anders dan het openbaar vervoer.:D. De bestuurder bleek in België te hebben gestudeerd.Hij ging ons naar akagerapark brengen.Hoeveel pech kun je hebben. Was er 10 km voor het park geen weg meer.Weggespoeld door de regen en die waren ze aan het maken. Doordat we zo dichtbij waren waren er enorm veel en verschillende vogels en vlinders. Prachtig.Het is er heel rustig. Een verademing na alle drukte in kigali. We zijn er dan maar een mineralensite gaan bezoeken. Bleek tijdens de wandeling dat de chauffeur eigenlijk de eigenaar van een fabriek is en een eigen voetbalploeg heeft.In tweede nationale. En die spelenden vandaag. Hup wij daar naartoe. Ik wil ooit eens naar de afrikaancup gaan zien. Als de ambiance er is zoals op deze mach.Onvooorstelbaar. Het veld lag in de"middle of now ware". Geen kleedkamers of andere voorzieningen. Wel een tribune. Toen de match begon mms 50 man  maar er kwam steeds volk bij. Met de brommer taxi, fietstaxi. Na de eerste matige helft waren we zeker met 300 man................en drie vrouwen.Deborah, de scheidsrechter (jaja) en ikke. Wat een ambiance. Bij een bijna goal ging iedere uit de bol en bij een doelpunt liep iedereen van de tribune naar het veld. Fantastisch.  We zijn zaterdag uitgenodigd voor de mach in kigali bussinesclass. Met een etentje. Daar zeg ik geen neen tegen.:D.En blij dat Deborah is. Zij is coach bij de voetbalploeg van Don Bosco.

Nu terug naar vandaag. Subiet nog een wasje draaien:D met de hand ja............tot later. JANIE BISSOUS